https://zbiory.etnologia.uw.edu.pl/files/original/e2db490f98c8372bb42d8ca2e4c24237.pdf b543341626615f1a608c0d77fb94602f Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Title A name given to the resource Lud Publisher An entity responsible for making the resource available Polskie Towarzystwo Ludoznawcze Rights Information about rights held in and over the resource Licencja PTL Format The file format, physical medium, or dimensions of the resource pdf Language A language of the resource pol Type The nature or genre of the resource czasopismo Text A resource consisting primarily of words for reading. Examples include books, letters, dissertations, poems, newspapers, articles, archives of mailing lists. Note that facsimiles or images of texts are still of the genre Text. Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Relation A related resource oai:cyfrowaetnografia.pl:publication:2075 Date A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource 1993 Subject The topic of the resource Cieśla-Reinfussowa Zofia (1910-1993) Kutrzeba-Pojnarowa Anna (1913-1993) Identifier An unambiguous reference to the resource within a given context oai:cyfrowaetnografia.pl:1927 Title A name given to the resource In memoriam / LUD 1993 t.76 Description An account of the resource LUD 1993 t.76, s.327-337 Language A language of the resource pol Publisher An entity responsible for making the resource available Polskie Towarzystwo Ludoznawcze Format The file format, physical medium, or dimensions of the resource application/pdf PDF Text Text capture metadata for PDF documents Text Lud, t. 76, 1993 v. PROF. IN MEMORIAM DR ANNA KUTRZEBA-POJNAROWA (1913-1993) Urodziła w 1913 roku w Krakowie, odeszła w 1993 i została pochowana na warszawskich Powązkach w rodzinnym grobic rodziny ze strony matki. Została dzięki temu z nami, w Warszawie, do której przeniosła się z Krakowa w 1953 roku. Pozostawiła po sobie kilka pokoleń uczniów i miejsce, którego chyba nikt nie będzie w stanie zająć. Była naszym nauczycielem choć może nie od razu mogliśmy zdać sobie z tego sprawę - nie pouczała, nie narzucała własnego zdania, nie prowadziła za rękę choć była gotowa włożyć wiele czasu w naszą pracę, nawet kosztem swojej własnej, przy najmniejszym znaku z naszej strony, że takiej pomocy potrzebujemy. Szanowała nasze poszukiwania i rozterki, cieszyła się każdym osiągnięciem. Miała w sobie niezwykłą pokorę wobec każdego dobra tkwią~ego w człowieku i w każdym umiała je dostrzec. Surowość i nieprzejednanie zachowywała jedynie wobec postępowania nieetycznego. Prawdą jest, że nie zawsze widzi się sprawy, które są blisko nas, że konieczne jest oddalenie, może nawet oddalenie spowodowane śmiercią, by stały się wyraziste. Mamy poczucie, że za Jej życia nie byliśmy w stanie w pełni dostrzec kim dla nas była naprawdę. Z etnografią zetknęła się Pani Profesor po raz pierwszy w kole krajoznawczym gimnazjum im. Królowej Wandy w Krakowie w wieku lat 13. Wzięła udział w badaniach terenowych, a następnie podjęła pracę nad budownictwem wiejskim w Zawoi; jej rezultaty opublikowała w Wydawnictwie M uzeum Etnograficznego w Krakowie (1931). Studiowała historię, specjalizując się w naukach pomocniczych i w historii średniowiecznej. Poza seminarium Jana Dąbrowskiego (historia średniowieczna) i Władysława Semkowicza (nauki pomocnicze) uczęszczała na seminarium Romana Grodeckiego, Stanisława Kota, Kazimierza Moszyńskiego, Kazimierza Dobrowolskiego i Jana Stanisława Bystronia. To gruntowne wykształcenie humanistyczne pozwoliło Jej na akceptację takich teorii etnologicznych, jak teoria przeżytków czy teorie zasięgów a jednocześnie widzieć rozwój kultury jako proces. Historia i etnologia nie były w jej ujęciu przeciwstawne a uzupełniały się. Zawdzięczamy Jej prace będące wzorowym przykładem przeprowadzenia krytyki źródłowej, pod tym względem domagała się podobnego traktowania źródeł etnograficznych i historycznych (pisanych). Zawdzięczamy jej znakomitą, problemową historię etnografii polskiej, lepszą od dłuższych, ale nie tak pogłębionych, prac ostatnich lat wydanych przez młodsze już pokolenie. Jej budząca kontrowersje obserwacja że, niezależnie od europejskich lub światowych inspiracji, etnografowie polscy zawsze stawali na gruncie historycznych interpretacji kultury ludowej, każe nam zastanowić się nad sposobem naszej pracy, nad naszymi kompleksami i uwarunkowaniami. I wreszcie dała nam przykład jak traktować koncepcje kultury tradycyjnej jako wyjście do modelu, z którego wariantami mamy do czynienia w etnograficznych badaniach terenowych (w Mnikowie, w Trześniowie, na wsi podwarszawskiej). Pani Profesor była nauczycielem wyjątkowym, łączącym poszukiwanie naukowe z godnym sposobem życia. Badania były drogą Jej życia. Nie tylko ze szkiełkiem w oku analizowała źródła �328 na temat historycznej i współczesnej kultury wsi polskiej, ale ukazywała te problemy tak aby współczesność i przyszłość tej wsi widziano w środowiskach naukowych wyrażnicj, by rozumiano je Icpicj. To nic był przypadek, żc na tcn tcmat właśnie zaplanowała wystąpienie na 13.12.1981, to jest na trzeci dzień Kongresu Kultury Polskiej, przerwanego ogłoszeniem stanu wojennego. Jej wiclką troską było zawsze lączenie wysiłków: badaczy i praktyków, hisloryków i etnologów, wsi i miasta, różnych kierunków tak zróżnicowanej etnologii, różnorodności w kulturze ludowej i globalnej i wreszcie tradycji rodzinncj Jej własnej: micjskicj i wicjskiej, intelcktualnej i chłopskiej, krakowskiej, krośnieńskiej i warszawskiej. Jest to bogate dziedzictwo - obyśmy z niego mogli uczynić pożytek. Zofia Marian Soko/ew;cz Pokropek �DR PRor. HAB. ANNA ZAMBRZYCKA-STECZKOWSKA (1931-1993) \ Dnia 4 maja Niezwykle życzliwy innym Urodziła kiedy Kultury 1993 roku ceniony etnolog, studia Materialnej PA N jako w Krakowie prof. dr hab. Anna i z pasją oddany swej Zambrzycka-Stcczkowska. dyscyplinie, szlachetny i zawsze człowiek. się w 1931 roku to podjęła zmarła całkowicie laborant, w Wilnie, w kierowanym UJ. Już w czasie a po uzyskaniu 'lic już od 1950 roku związała przez studiów Prof. Kazimierza zaczęła magisterium pracować w 1955 się na stałe z Krakowem, Moszyńskiego w Zakładzie roku jako Studium Etnologii asystent, Historii IHKM później zaś �330 adiunkt. Doktorat na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ obroniła w 1972 roku i wtedy też została zatrudniona w Katedrze Etnografii Słowian. Po otrzymaniu w 1981 roku stopnia doktora habilitowanego zostala powołana na stanowisko docenta, a następnie w 1991, na podstawie całości bogatego dorobku naukowego i dydaktycznego, na stanowisko profesora. W rok później otrzymała tytuł profesorski. Prof. Zambrzycka-Steczkowska od 1981 roku pełniła funkcję Kierownika Katedry, w 1987 rczygnując z niej na własną prośbę. Aktywność badawcza ProF. Zambrzyckiej-Sleczkowskiej była wiclokierunkowa. Początkowo w latach 70. dominującym wątkiem w Jej badaniach było wiejskie rzemiosło. Tej tematyki dotyczyła praca magisterska pisana pod kierunkiem Prof. Kazimierza Moszyńskiego, a potem rozprawa doktorska Uwarunkowania pozycji spo/e('znej rzemie.i/nika wiejskieyo (Na przykładzie wybranych wsi Kotliny Nowotarskiej), której promotorem był Prof. Mieczysław Gładysz. Z tego zakresu opublikowała kilkanaście pozycji, w tym wysoko cenioną i nagrodzoną książkę Rzemieś/nik w społeczności rolników wydaną w 1974 roku we Wrocławiu. Późniejszy kierunek zainteresowań to zagadnienia współżycia społecznego na wsi. W trakcie kilkunastoletnich badań terenowych, prowadzonych na obszarze Śląska Opolskiego, zebrała bogaty i interesujący materiał, który stanowił podstawę rozprawy habilitacyjnej Zwyczajowe Iormy współżycia społecznego. Studium wsi Owsiszcze na Śląsku Opolskim, która ukazała się drukiem w 1980 roku w Krakowie. Praca ta uznana została za niezwykle cenną pozycję w literaturze etnograficznej z tego zakresu i wyróżniona nagrodą III stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Bardzo ważnym nurtem w pracy badawczej Prof. Zambrzyckiej-Steczkowsk iej, a jednocześnie ważkim z punktu widzenia badań nad kulturą, była problematyka "daru" w jego symbolicznej funkcji. Warte podkreślenia jest, że nie tylko sama podjęła ten temat i starała się znaleźć dla analizowanego zjawiska stosowny kontekst teoretyczny (znajduje to wyraz m.in. w takich opracowaniach jak: Społeczna i kulturowa funkcja daru, "ZNUJ, Prace Etnograficzne" z. lO, 1977; O możliwości analizy wymiany darów, "Prace Etnograficzne" z. 18, 1983, czy Pojęcie daru jako kategorii kultury, "Prace i Materiały Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi" Seria Etnograficzna, nr 28, 1988/91), ale z jej inspiracji włączyła się w te badania grupa pracowników Katedry, którą kierowała, jak i etnologów z wielu uniwersyteckich ośrodków etnologicznych za granicą, m.in. z Zagrzebia, Pragi, Belgradu. W latach 1982-1990 była też kierownikiem tematu badawczego "Kulturowa funkcja daru" realizowanego w ramach Problemu Węzłowego 11.1 "Polska kultura narodowa. Jej tendencje rozwojowe i percepcja". Organizowala w Krakowie międzynarodowe sympozja poświęcone tej problematyce. Wielokrotnie też prezentowała wyniki swych b<i1,lańza granicą. Pod Jej redakcją powstał monograficzny zeszyt nr 25 "Prac Etnograficznych" poświętony w całości temu tematowi, a prezentujący prace etnologów z różnych krajów europejskich. W połowie lat 80. Prof. Zambrzycka-Steczkowska podjęła nowy temat. We współpracy z Prof. Olgą Goldberg z Uniwersytetu w Jerozolimie prowadziła badania terenowe i przygotowywała tom poświęcony obrazowi Żydów jaki utrwalił się w świadomości mieszkańców Wieliczki. Opracowala dwa rozdziały do tej zbiorowej pracy. W sumie dorobek publikacyjny Prof. Zambrzyckiej-Steczkowskiej obejmuje ponad 70 pozycji. Ponadto redagowała wiele zbiorowych wydawnictw. Od 1981 roku była redaktorem wydawanej w ramach "Zeszytów Naukowych UJ" serii "Prace Etnograficzne", a także w latach 1988-90 członkiem redakcji "Etnografii Polskiej" i od 1986 roku wychodzącej w Bratysławie "Ethnologia Slavica". W 1991 zostala powołana w skład Senackiej Komisji do spraw wydawniczych Rady Wydziału Filozoficzno-Historycznego. Godne podkreślenia jest, iż ProF. Zambrzycka-Steczkowska stale dążyła do unowocześnienia warsztatu badawczego. W początkach jej kariery naukowej za prawdziwe nowatorstwo uznano wykorzystywanie przez Nią taksonomicznych metod typologizowania zjawisk kulturowych. Przywiązywała dużą wagę do informacji naukowej. Jest autorką bądź współautorką kilku �331 bibliografii etnograficznych. To z jej inicjatywy powstał w Katedrze Etnografii Słowian UJ "Bank danych o źródłach dotyczących kultury ludowej Karpat", którym kierowała przez ostatnich kilka lat. Z tym wiązały sit;: również prowadzone pod Jej kierownictwem zespołowe prace nad stworzeniem słownika "słów kluczowych" naszej dyscypliny, znacznie juź zawansowane. Jest to niezwykle istotny wkład do opracowania ogólnej koncepcji organizacji etnograficznej informacji naukowej przy wykorzystanu techniki komputerowej. Poza wielostronną działalnością badawczą Prof. Zambrzycka-Steczkowska brała czynny udział w pracach różnych krajowych gremiów naukowych. Należała do Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, od 1981 roku uczestniczyła w pracach Komitetu Nauk Etnologicznych PAN (w latach 1983-1987 jako członek prezydium) oraz Komisji do Badań nad Współczesnością tegoż Komitetu. Była członkiem Komisji Etnograficznej Komitetu Słowianoznawstwa PAN w latach 1979-83 oraz Komisji Etnograficznej i Komisji Słowianoznawczej Oddziału PAN w Krakowie. Od 1964 roku brała udział w pracach Międzynarodowej Komisji do Badań Nad Kulturą Ludową Karpat i Bałkanów. Związana była również z towarzystwami regionalnymi, takimi jak Podhalańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk czy Towarzystwo Przyjaciół Orawy. Kierując Katedrą Etnografii Słowian przywiązywała olbrzymią wagę do nawiązywania szerokich, międzynarodowych kontaktów naukowych. Dzięki jej staral/iom rozwinęła się niezwykle owocna współpraca z ośrodkami etnologicznymi (i to nie 'tylko uniwersyteckimi) m.in. z Zagrzebia, Belgradu, Brna, Pragi, a także Instytutami Antropologii Społecznej w Lund i Bergen, czy Seminarium Slawistycznym w Gandawie, wyrażająca się wspólnymi badaniami i publikacjami, wymianą pracowników i studentów. Było to jedno z tych wielu działań, które podejmowała z myślą o wyrobieniu naszej Katedrze, posiadającej przecież wspaniałe tradycje, pozycji i rangi ważnego ośrodka etnologicznego. Miał temu służyć także zredagowany przez Nią tom prac pracowników Katedry w języku angielskim fil Search of Paradigm, prezentujących ich aktualne orientacje badawcze, a który rozpoczyna obszerny tekst Jej autorstwa będący retrospektywną oceną dorobku naszego ośrodka. Prof. Zambrzycka-Steczkowska z wielkim zaangażowaniem i odpowiedzialnością podchodziła do pracy dydaktycznej. Była wymagającym, ale nadzwyczaj życzliwym studentom nauczycielem. Na prowadzonych przez Nią seminariach panowała zawsze atmosfera prawdziwego, intelektualnego partnerstwa. Zyskiwała szacunek w oczach swych uczniów, także i tym, że jak niewielu etnologów z jej pokolenia otwarta była na nowe prądy i metody w badaniach nad kulturą. O wielkim szacunku i sympatii jaki żywili dla Niej jej uczniowie świadczy i to, że wśród żegnających Ją na Cmentarzu Rakowieckim w Krakowie, obok przyjaciół i kolegów, tak tłumnie stawili się studenci ze wszystkich roczników, z którymi pracowała. Niespodziewana śmierć Prof. Zambrzyckiej-Steczkowskiej jest niepowetowaną stratą dla środowiska etnologicznego. Odczedł ceniony badacz i wykładowca, inicjator wielu znaczących przedsit;:wzięć naukowych. Małgorzata Maj �ZOFIA CIEŚLA-REINFUSSOWA (1910-1993) 9 marca 1993 roku zmarła mgr Zofia Cieśla-Reinrussowa, długoletni <.:IJonek Oddziału Krakowskiego i członek honorowy Polskiego Towarzystwa Ludoznawczcgo, członek Komisji Etnograficznej przy oddziale PAN w Krakowie. Urodziła się 8 maja 1910 roku w Krakowie, była dzicckiem szewca, Józefa Cieśli i Magdaleny z Tomasików. W tej rzemieślnieznej rodzinie o ludowym rodowodzie (dziadkowie ze strony �333 ojca gospodarzyli na roli pod Bochnią, a drugi dziadck był krakowskim flisakiem) dbano o kształccnie dzicci. Dwoje starszych zostało nauczycielami, a Zofia Cicślanka po maturze rozpoczęła w 1928 roku studia matematyczne na UJ. Z powodu sytuacji rodzinnej przerwała je na dwa lata, a po przerwic poszcrzyła ich zakres o geografię z etnografią, którą studiowała u prof. Kazimierza Moszyńskiego. W 1935 roku uzyskała absolutorium z matematyki, a w 1937 - magistcrium z filozofii w zakresie geografii na podstawie pracy Import do Polski towarów ko/tlllialnych spożywczych w lalach 1924-35. Na kilka miesięcy przed dyplomem podjęła okresowo pracę przy porządkowaniu zbiorów Muzeum Etnograficzncgo, finansowaną z funduszu dla bezrobotnych. To ostatecznie zadecydowało o wyborze zawodu, została bowiem przez dyrektora Seweryna Udzielę zaangażowana na stałe na stanowisku kustosza. Pracowała m.in. przy urządzaniu ekspozycji Muzcum Ziemi Krakowskiej, otwartej I czerwca 1939 roku w pałacu Wlodkowiców. Wkrótce w związku z wybuchem wojny, zaczął się demontaż wystawy, a pakowanie i transportowanie eksponatów odbywało się już w czasic, gdy w budynku stacjonowały wojska niemieckie. Zbiory umieszczono w gmachu Biblioteki Jagiellońskiej, gdzie były scgregowane i katalogowane przed planowanym wywozem do muzeów nicmicckich. W 1941 roku muzeum zostało zlikwidowane. ~ówczas za aprobatą prof. Stanisława Kutrzeby oraz Feliksa Kopery, dyrektora Muzeum Narodowego i prczesa Związk u M uzców, Zofia Cieślanka podjęła pracę w dziale geograficznym niemieckiego Institut fUr Deutsche Ostarbcit, gdzie oficjalnic zatrudniona była w bibliotcce, tłumaczyła teksty i przygotowywała matcriały kartograficznc. Jej nielegalnym zadaniem było dozorowanie księgozbiorów muzealnego i Instytutu Geografii UJ oraz dostarczanie z nich książek polskim uczonym. Po wojnie Zofia Cieśla-Reinfussowa wróciła do Muzeum Etnograficznego, skąd jednak w 1946 roku została zwolniona wskutek merytoryczncgo zatargu z dyrektorcm. Przez następne lata pracowała m.in. w szkolnej bibliotece i w przedsiębiorstwie rozpowszechniającym filmy oświatowe; kontaktów z zawodem jednak nic zerwała, współpracując z prowadzoną przez męża pracownią dokumentacji sztuki ludowej (zaczątkiem Państwowego Instytutu Badania Sztuki Ludowej, obecnie Instytutu Sztuki PAN). Brała udział w pracach redakcyjnych "Polskiej Sztuki Ludowej", uczestniczyła we wszystkich obozach naukowo-badawczych i w wielu krótszych wyjazdach penetracyjnych, organizowanych przcz tę placówkę, a z zebranych materiałów przygotowała kilka artykułów i przyczynków. Dopiero w 1967 roku Zofia Cieśla-Reinfussowa powróciła do pracy w Muzeum Etnograficznym, gdzie zorganizowała dział obrzędów i przez 8 łat go prowadziła. Był to dla niej okres szczególnie intcnsywnej działalności. Opracowała i zrealizowała scenariusz stałcj ekspozycji obrzędów i zwyczajów dorocznych i rodzinnych; była komisarzem trzech wystaw zagranicznych, opartych na jej własnych scenariuszach, a mianowicie: tradycyjnych strojów i tkanin (Miluza 1972), "Polska sztuka ludowa - symbol, motyw, znak" (Lozanna i Winterthur 1973) i ekspozycji obrazów na szkle Eweliny Pęksowej (Lund 1974). Z Jej inicjatywy ogłoszony, a rozpropagowany przez środki masowcgo przekazu, ogólnopolski konkurs pisanek dał doskonałe wyniki, wzbogacił zbiory muzeum o około 5.000 współcześnie wykonanych pisanek, umożliwiając orientację w żywotności zjawiska, różnorodności aktualnie stosowanych technik zdobnictwa. Zofia Reinfussowa żywo interesowała się także innymi współczesnymi przejawami sztuki ludowej i obrzędowości, nie tylko uczestniczyla w jury licznych konkursów i przeglądów z tego zakresu, aJe współpracowała z placówkami je organizującymi, podsuwając pomysły i tematy imprez. W krakowskim oddziale PTL Reinfussowa pracowała w zarządzie, przez wiele kadencji wnikliwie prowadziła komisję rewizyjną, ponadto podejmowała się wielu prac niewdzięcznych, a pracochłonnych. Na dorobek autorski Zofii Cicśla-Reinfussowej składa się ponad 50 tekstów, wiele z nich zostało opublikowanych w "Polskicj Sztuce Ludowej". Cechuje je znaczna różnorodność tematów; dotyczą kultury materialnej, artystycznej, społecznej. Można w nich rozróżnić dwa ctapy. W pierwszym powstał szercg dociekliwych, dobrze udokumentowanych monografii z zakresu �334 garncarstwa (m.in. w Wyszkowie), zaowocował twórców Aleksandry pełnymi m/odzieży Lemkowszczyźnie zespołu do i drugie, mniejsze, studiami, ("Polska Muzeum przebieg dotyczące Wydawnictwa znaczna Muzycznego, w miesięczniku "Hale Sylwetka niezbyt i Dziedziny" Zofii Reinfussowej mocna, i bezpretensjonalna, bardzo (1992, nr kraju, obejmujące przez Krakowa, się z podowu 1993, nr wydawnictwo mężnie i stałe zapracowana, żyła "K raj" na zamówienie kryzysu wydawniczego. spraw kultury takich jak ludowej, "Orli Lot", już na łożu ukazały się I). bez wspomnienia walczyła aspekty i przygotowanie napisane w czasopismach 11-12; pełna wielokroć czynna druku na nr 27, 1981). Duże, Droga". Ostatnie dwie pozycje, przygotowane listy babci Gnojek ze Stanis/awa Dolnego. nie byłaby ale silna wewnętrznie, nad kSZla/lIIwaniem jak np. dobór dużą wagę do popularyzacji opublikowana "Chłopska Serdeczne w Sanoku" naszego do nie ukazały sylwetkami Szyszki oraz niezwyk- Ze studiów przedmiotu, w okolicach niestety przywiązywała została Erazma 1981, nr 3-4), czy "Weczyrki" na terenie przyjęte z Herodem w Brańsku, na emeryturę, humanistycznymi Ludowego literaturze kolędowania, część jej dorobku Ludowa" "herodowych" kolędy "Teatr Ludowy", "Kobieta", śmierci, w tym wzruszające bardzo jak np. N a pastwisku. Sztuka (warsztaty etap, już po przejściu garncarza Budownictwa widowisk Zofia Cieśla-Reinfussowa stąd a zarazem w dotychczasowej występów, dwuosnowowej Drugi Polańskiej-Hryńczuk, reneksji opracowanie a nie zauważane tkaniny budownictwa. wiejskiej ("Materiały monograficzne Podlaskiej), i wszechstronnymi, pisankarki się osobowo.ki Polskiego w Białej kowalstwa, głębokimi - le interesującymi, ważne, ośrodek ozdobnego Jej ccch osobistych. z ciężkimi nieco Fizycznie dolcgliwościami. w ceniu Cicha swojego męża - Romana. Obok wielu własnych obowiązków zawodowych i rodzinno-domowych znajdowała czas na kreślenie map i planów, przepisywanie na maszynie jego prac naukowych, których była zarazem pierwszą lektorką i zrozumienia udzielenia zawsze rady i pomocy. Dobrze i przyjażnie ze swymi wspominając pracowni się to i recenzentką. dla innych; osób wiązało, przyjaciół, w środku ale którzy wiele wewnętrznego skora do wysłuchania rozumiała informatorami z bliższego naukowej Miała otoczenia. swojego przyjaźniła długo będą ludzi, w terenie, o Niej nawiązywała Nie tylko i pogody, trosk niedoli wytrzymywała niemal przyjęła nas WAŻNIEJSZYCH Import towarów Kraków 1937.-~/ do Polski Okucia wozów z okolic Makowa, nr kontakty dziesiątki łói.ka, nie lat istnienie do rodziny. z którymi Zostawiła wielu pamiętać. PUBLIKACJI kolonialnych długotrwałe niedogodnościami, Ewa WYBÓR życzliwości a w potrzebie ze szpitalnego przez wraz z wszystkimi a także i kłopotów, serdeczne, z towarzyszkami mieszkania się z nami, ciepła cudzych "Polska w ZOFII lalach Sztuka Fry,v-Pietraszkowa CIEŚLA-REINFUSSOWEJ 1924-1935, "Wiadomości Geograficzne", r. II, 1948, nr 11-12 oraz r. III, 1949, Ludowa" 1-2. Skrzynie Materia/y Dywany 1954, nr 1. z powiatu ostro/ęckiego, "Polska w polskiej architekturze ludowej, "Polska kurpiowskie Dom z wnęką do sztuki ludowej dwuosnowowe Siwaki z Bia/ej Sztuka ludowa Podlaskiej, Brańskie dywany Magdzikiem) gorlickiego, "Polska Łowiectwo zbiorowa Sztuka i rybo/ówstwo, pod rcd. r. V, 1951, nr 4-5. Ludowa" r. VI, 1952, nr 4-5. "Polska Ludowa" Sztuka "Polska Ludowa" Sztuka Sztuka z Wyszkowa, Sztuka "Polska dwuosnowowe, praca P/ockiego, braci Sk/adanowskich w Sieradzkiem, (z Janem powiatu Mazowsza Sztuka r. VIII, Ludowa" Ludowa" Sztuka r. VII, 1953, nr I. Ludowa" r. VIII, 1954, nr 5. r. X, 1956, nr 6. r. XI, w: Nad rzeką R. Reinfussa, Ludowa" "Polska Kraków 1957, nr 2. Ropą. Zarys 1965. kullury ludowej �335 Sztuka pillSlyczna, z wv:ką w: Nad rzeką Ropą ... , op. cit. "Polska Sztuka Ludowa" r. XX, 1966, nr 2. z wv:ką w ludowym hudownictwie Malopolski, "Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku" nr 5, 1967. Suszenie (}\,'o("()W i wrdze/lie mi('sa we wsiach poludniowej M a/opolski, "Rocznik Muzeum Etnograficznego w Krakowie" r. III, Kraków 1968. Ohrzrdy ludowe w kO/lkursach, pokazach i w terenie, "Polska Sztuka Ludowa" r. XXIII, 1969, nr 2. Budownicl wo ludowe, w: M onoyra(ia powiatu M yślenickieyo, t. 2, Kultura ludowa, praca zbiorowa pod red. R. Rcinfussa, Kraków 1970. Erazm Szyszko - neslOr polskich garncarzy ludowych, "Polska Sztuka Ludowa" r. XXXI, 1977, nr 3. Żywot/lo.V(' ohrzrd()w Illllowych w Krakowie i na wsi podkrakowskiej, "Lud" t. LXI, 1977. Bihlioqra/ia prac R. Rein/ussa, "Lud" t. LXIV, 1980. Aleksandra Polańska-Hryńczuk - pisa/lkarka lemkowska, "Polska Sztuka Ludowa" r. XXXIV, 1980, nr 3-4. ( Na pastwisku, ze studiów nad kształtowaniem sir osohowo.~ci młodzieży wiejskiej, "Polska Sztuka Ludowa" r. XXXV, 1981, nr 3-4. "Weczyrki" na IA'mkowszczyinie, "Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku" nr 27, 1981. Stadny wypas owiec /la terenie Podlasia /la przestrzeni ostatniego stulecia (1860-1970), "Rocznik Muzeum Narodowego Rolnictwa w Szreniawie, r. XIII, Poznań 1983. Serdeczne listy hahci Gnojek ze StU/lis/awa Dolnego kolo Kalwarii Zebrzydowskiej, "Hale i Dziedziny" r. III, 1992, nr 11-12. ŚWirlO "Jordan" u Lemhiw z Wysowej, "Hale i Dziedziny" r. IV, 1993, nr l. C/lUlupa Zayadnienie w M y.vlenickiem, ehalllPY �PROF. MARIO D. ZAMORA (1935-1993) W dniu mencie 12 sierpnia Antropologii, Szeroką popularność Nauk Rady tem - clektem Mary z Unii. z zmarł Unii, w ten jako dniu niezwykłej 5 ruchliwości Tomoko Hamada, College of William a z ności Profesora Zamory jako Uwagą i życzliwością Profesora prezydenta wybrany został College of William Kongresu nic tylko poświr,;ceniem z całego D. Zamory XIV Unii, and Nauk pracował świata. z Departamentu na formalnego, Znany korespondem:ji. Kongrcsu a prezyden- i z wielkim prowadzoncj Unii Unii był rzecznikiem wykonawczy DepartaWirginia. w Mir,;dzynarodowej roku, jetnologów szeroko w w stanic Międzynarodowego Unii Mario profesorem zastr,;pcy wyznaczeniem XIV Zamora Profesora i sckretarz Mary z antropologów szczególnic współpracownik and 1993 charakteru Unii działalność sierpnia był Byl w Williamsburgu funkcjr,; Profesor działalności Zamora. Pełnił następnego mir,;dzynarodowego do D. Mary Zamorze związany miejsca i Etnologicznych. włączeniem and Profesorowi Wybór Williamsburga i rzeczywistego Mario William i Etnologicznych. Stałej Antropologicznych nad r. of przyniosła Antropologicznych posiedzeniu ale 1993 College by! Profesor Antropologii pisa! o działal- o niezwykle wartościowej "dyplomacji antropologicznej". Zamory objęci byli również antropologowie/etnografowie z Polski. Profesor Mario D. Zamora Uniwersytccie Corneel. Filipińskiego w Baguio, Centrum Badań i Archeologii. nad Od jako był także jako dyrektorem Filipinach i w Indiach, antropologii kulturowej generalym Etnicznymi profesor dwudziestu na profesor Mniejszościami Wykładał w Norwegii. studiował Pracował lat Fundacji zajmował rządowego, i dyrektorem na na rilipińskiego Narodowego i Instytutu Uniwersytecie profesora doktorat Uniwersytetu Muzeum Fulbrighta stanowisko i obronił i dziekan Etnologii w Trondheim zwyczajnego Uniwersytetu w Williamsburgu. Obszarami kilkanaście wiejskie specjalizacji książek na Filipinach, w Indiach, autorem wreszcie m.in. książki ctniczne 1972; razcm z J. Y. ArcelIana Studies 1967. Ostatnio Podobnie jedynie z Jego pracował przygotował nad perspectives, jak nauczania niektórzy listów. inni Ostatni polscy z nich i Filipiny. Baguio pracy poświęcona zbiorowej znałem z 6 lipca Opublikował społeczności władał, uniwersyteckiej. antropology, Towards peace oraz i użyteczność itI applicatioł1s, 1970, Alemar-Phoenix, Prof. etnologowie pochodzi rozwój edukacji o{ Philippine City językiem na Filipinach, w systemic A bibliography były których its dimeł1sioł1a, its limitatioł1s, przygotowaniem zostanie Indic zainteresowania narodowej antropologii anthropology, która były jcgo ludu Pampangów, integracji anthropology: in Philippine Zamory Przedmiotem społeczności i procesy metodyka Cultural 1970, wydał anthropological Profesora artykułów. szczególnie mniejszości antropologii, naukowej i wiele Był Manila Baguio City Quezon-City and justice: E. Sunderlandowi. Profesora 1993 roku. Mario D. Zamorę Dziękuje w nim �