https://zbiory.etnologia.uw.edu.pl/files/original/70be4674248d3f72ecb64fa11851faf3.pdf 0a4f02a98213955ad2ec7c8e7a604e1c Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Title A name given to the resource Polska Sztuka Ludowa - Konteksty Text A resource consisting primarily of words for reading. Examples include books, letters, dissertations, poems, newspapers, articles, archives of mailing lists. Note that facsimiles or images of texts are still of the genre Text. Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Relation A related resource oai:cyfrowaetnografia.pl:publication:6390 Rights Information about rights held in and over the resource Licencja PIA Date A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource 2007 Subject The topic of the resource Leiris, Michel (1901-1990) Identifier An unambiguous reference to the resource within a given context oai:cyfrowaetnografia.pl:5963 Title A name given to the resource Nazywam się Michel Leiris, skończyłem właśnie trzydzieści cztery lata/ Polska Sztuka Ludowa - Konteksty 2007 t.61 z.3-4 Description An account of the resource Polska Sztuka Ludowa - Konteksty 2007 t.61 z.3-4 ; s.26-27 Creator An entity primarily responsible for making the resource Leiris, Michel Błoński, Jan (tł.) Błońska, Teresa (tł.) Language A language of the resource pol Publisher An entity responsible for making the resource available Instytut Sztuki PAN Type The nature or genre of the resource czas. Format The file format, physical medium, or dimensions of the resource application/pdf PDF Text Text capture metadata for PDF documents Text MI CHEL LEIRIS przynajmniej w większości. Może jednak zmieniłem je tyl­ ko i zastąpiłem innymi, których jeszcze nie rozpoznałem? Jakkolwiek byłbym wprawny w obserwowaniu samego siebie, jakkolwiek natrętna i maniacka byłaby skłonność do tej gorzkiej kontemplacji, istnieją niewątpliwie sprawy, które umykają mojej uwadze; zapewne też należą one do najbardziej widocznych, ponieważ decyduje perspektywa i moja podobizna, namalowana wedle mej własnej per­ spektywy, pozostawia na pewno w cieniu wiele szczegó­ łów, które innym muszą najbardziej rzucać się w oczy. Głównym polem mojej działalności jest literatura, określenie dziś m ocno ośmieszone. Używam go jednak bez wahania, ponieważ oznacza fakt: jest się literatem, tak jak botanikiem, filozofem, astronomem, fizykiem, lekarzem. Daremnie wymyślać nowe określenia, nowe preteksty, które by usprawiedliwiały zamiłowanie do pisania: literatem jest każdy, kto lubi myśleć z piórem w ręku. Parę książek, które ogłosiłem, nie przyniosło mi żadnego rozgłosu. A n i się tym martwię, ani skarżę, ponieważ czuję jednakowy wstręt do stylu „bożyszcze publiczności” , jak do stylu „poeta niedoceniony”. N ie będąc podróżnikiem we właściwym znaczeniu, zwiedziłem jednak niemało krajów: we wczesnej mło­ dości Szwajcarię, Belgię, Holandię, W ielką Brytanię; później N adrenię, Egipt, Grecję, W łochy i Hiszpanię; ostatnio zaś tropikalną Afrykę. Nie władam jednak przyzwoicie żadnym obcym językiem i to, dodane do wielu innych słabości, budzi we mnie wrażenie niedo­ łęstwa oraz izolacji. Chociaż muszę pracować (w dziedzinie niezbyt przy­ krej, ponieważ zawód etnografa odpowiada właściwie moim gustom), żyję w niejakim komforcie; cieszę się dość dobrym zdrowiem; nie brak mi, przynajmniej porównaw­ czo, wolności i powinienem, pod wieloma względami, za­ liczyć się do ludzi, których przyjęto nazywać „szczęścia­ rzami”. Mało było jednak w moim życiu zdarzeń, które mógłbym rozpamiętywać z zadowoleniem i doznaję coraz wyraźniej uczucia, że miotam się w pułapce i że - mówię bez literackiej przesady - coś mnie stopniowo zżera. (...) Jak wielu innych zszedłem do piekieł i jak niejeden zdołałem z piekieł (lepiej czy gorzej) powrócić. Przed­ tem zaś było moje wczesne dzieciństwo... dzieciństwo, ku któremu zwracam się od kilku lat w przeświadcze­ niu, że to jedyny okres mego życia, kiedy byłem szczęśli­ wy, aczkolwiek zawierało ono już w sobie zalążki wła­ snego rozkładu i wszystkie rysy, które - pogłębiwszy się w zmarszczki - nadają podobieństwo portretowi. Zanim spróbuję odsłonić kilka linii, które okazały się trwałe w tym upadku absolutu, w stopniowym rozkładzie, do którego - moim zdaniem - sprowadza się w znacznej mierze przejście od młodości do wieku dojrzałego, chciał­ bym zapisać w kilku słowach to, co jestem w stanie zgro­ madzić z resztek metafizyki mego dzieciństwa. Nazywam się Michel Leiris, skończyłem właśnie trzydzieści cztery lata S kończyłem właśnie trzydzieści cztery lata, poło­ wę życia. Fizycznie jestem wzrostu średniego, może mniej niż średniego. Włosy mam ciemne, strzyżone krótko, aby nie falowały, a także po to, aby zapobiec grożącej już łysinie. Jeśli mogę sam wyroko­ wać, znamiennymi rysami mojej fizjonomii są: prosty zupełnie tył głowy, spadający pionowo jak mur czy brzeg morski, typowe (jeśli wierzyć astrologom) znamię osób zrodzonych pod znakiem Byka; wydatne i nieco guzowate czoło z nadmiernie splątanymi i nabrzmiały­ mi żyłami na skroniach. W ielkość czoła, jak mniemają astrologowie, pozostaje w związku ze znakiem Barana: istotnie, urodziłem się 20 kwietnia, na granicy obu zna­ ków, Barana i Byka. Oczy mam czarne, zaczerwieniony zwykle rąbek powiek; cerę żywą; wstydzę się przykrej skłonności do rumieńców i lśnienia skóry. Ręce mam chude, dość włochate, z bardzo wyraźnymi żyłami. M o­ je palce środkowe, zgięte u końca, zdają się zdradzać coś słabego albo chwiejnego w charakterze. Głowę mam w stosunku do tułowia raczej wielką; nogi nieco za krótkie w porównaniu z całością, ramio­ na zaś za wąskie, względem bioder. Chodzę pochylony do przodu; kiedy siedzę, garbię się zazwyczaj; pierś mam niezbyt szeroką i nie jestem szczególnie umię­ śniony. Lubię ubierać się z największą elegancją; jed­ nakże wady budowy, które przed chwilą wymieniłem, oraz środki, jakim i rozporządzam (mocno ograniczone, aczkolwiek nie mogę się uznać za biedaka), sprawiają, że uważam się zwykle za rozpaczliwie nieeleganckiego. Kiedy znienacka zobaczę siebie w lustrze, ogarnia mnie wstręt: nie przygotowawszy się zawczasu do wła­ snego widoku, znajduję, że jestem poniżająco brzydki. Miałem - lub mam - kilka natrętnych gestów: obwą­ chuję sobie wierzch dłoni; obgryzam paznokcie niemal do krwi; skłaniam lekko głowę w bok; zaciskam wargi i ścią­ gam nozdrza ze zdecydowaną miną; uderzam nagle czoło wierzchem dłoni, jak ktoś, komu przychodzi do głowy na­ gła myśl (dawniej w podobnych okolicznościach obmacy­ wałem sobie potylicę); zasłaniam palcami oczy, kiedy mu­ szę odpowiedzieć tak lub nie na kłopotliwe pytanie albo podjąć decyzję; kiedy jestem sam, drapię się w okolicę od­ bytu itd. Gestów tych pozbyłem się jednego po drugim Za: Wiek męski, PIW W arszawa 1972, s. 21-25 Przełożyli Teresa i Jan Błońscy 26 �Kiedy znienacka zobaczę siebie w lustrze, ogarnia mnie wstręt: nie przygotowawszy się zawczasu do własnego widoku, znajduję, że jestem poniżająco brzydki.” Michel Leiris w Etiopii, Misja Dakar-Dżibuti. Fragment fotografii. Za: M. Leiris Miroir de l'Afrique, Gallimard 1996, ed. Jean Jamin. �