https://zbiory.etnologia.uw.edu.pl/files/original/1a832ab7a113ae8b1ef835b31007527e.pdf e5c8b7f3440c808715d9449f24978334 Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Title A name given to the resource Polska Sztuka Ludowa - Konteksty Text A resource consisting primarily of words for reading. Examples include books, letters, dissertations, poems, newspapers, articles, archives of mailing lists. Note that facsimiles or images of texts are still of the genre Text. Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Relation A related resource oai:cyfrowaetnografia.pl:publication:5407 Rights Information about rights held in and over the resource Licencja PIA Date A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource 2004 Identifier An unambiguous reference to the resource within a given context oai:cyfrowaetnografia.pl:5025 Title A name given to the resource Cicho i głośno / Polska Sztuka Ludowa - Konteksty 2004 t.58 z.3-4 Description An account of the resource Polska Sztuka Ludowa - Konteksty 2004 t.58 z.3-4 ; s.100-106 Creator An entity primarily responsible for making the resource Olędzki, Jacek Language A language of the resource pol Publisher An entity responsible for making the resource available Instytut Sztuki PAN Format The file format, physical medium, or dimensions of the resource application/pdf PDF Text Text capture metadata for PDF documents Text JACEK OLĘDZKI Cicho i nącą do ujścia, tylko oceanem. Patrzę na Barnako chciwie, żarłocznie i nie mogę dość nakarmić oczu tym miastem, tonącym w zieleni ogromnych drzew, spowitym czerwonym pyłem laterytowej ziemi. Nasycić się spojrzeniami ludzi. Okrutną i upajającą obietnicą niezaspokojenia (s. 80). głośno Nasza bohaterka opanowała swobodnie- niby nicw jej pracy metodę zdobywania najskrytszych wiadomości. Oto jedna z dosyć wielu, wykorzystywana w zależności od samopoczucia, nastroju czy - oczywiście - założonego sobie celu: najtrudniejszą T o wszYstko minęło. Dzisiaj w starej części Chingu- etti spod poduch piachu sterczą szczYty uduszonych domów. Rankiem w ich labiryncie chłopcy bawią się w chowanego. Jest cicho. Piasek tłumi kroki, a podnoszenie głosu, jak pośpiech, to oznaka prostactwa. Pod wieczór, kiedy dogasa pożar słońca, przYchodzą kobiety - posiedzą, zaparzą na paru węglach herbatę, popatrzą na dawny dom, gdzie pustynia przesypuje się przez okna, ziarnko po ziarnku, jak w klepsydrze. Wiatry wieją tu stale, z północy, i z tym wiatrem wydmy weszły do miasta. Są ludzie, którzY budują nowe domy na dachach zasypanych budynków. Ale nie minie pewnie wiele lat, zakryje je także. i język, jakim napisała swą piękną książkę Olga Stanisławska- RONDO DE GAULLE'A, Wydawnictwo Książkowe "Twój Styl", Warszawa 2002, s. 10. Opis dotyczy Mauretanii, kraju omijanego przez turystów, ale również przez reporterów, badaczy i in. Od tego niewdzięcznego miejsca rozpoczyna autorka swoją podróż samotną przez kontynent. Dodajmy, nie jest to jej pierwsza obecność w Afryce. Zacząłem swój szkic od opisu scenki z Chinguetti, albowiem z podobnych lapidarnych, zarazem niezwykle spostrzegawczych, nieraz wprost odkrywczych ujęć zbudowana jest opowieść mająca 206 stronic. Bliższych wiadomości o autorce nie próbowałem zgromadzić, czytając np. recenzje z jej książki w najpoważniejszych pismach, jak "Tygodnik Powszechny", czy też inną drogą, chociażby prośbą o spotkanie i rozmowę. W pełni wystarczyło mi, to co sama dyskretnie napisała o sobie w Oto spostrzeżenia Rondzie ... : Co potem? Pokój w tanim hotelu.( ... ). Nikt oprócz mnie nie wie, gdzie jestem. Jestem w Ghanie. Tym, którzy dom z nocy i samotności, podobno nic więcej nie może się przytrafić. Samotność ma najpierw twarz, CzYjąś twarz, CzYjeś ramię. Potem już nie. W koń­ cu przeradza się w rodzaj spokoju. Nie żałuję tych wieczorów na oswajaniu samotności (s. 126) . potrafią zbudować W jakiejś mieścinie, nie pamiętam jakiej, pisze, że lubi iść "ze wzrokiem wbitym w ziemię", wpatrując się w mijane przedmioty na zaśmieconej drodze ... Idę więc po południu brzegiem chodnika przY Avenue d'Independence i nie potrzebuję już wiedzieć, jak długo tu zostanę i co będzie dalej, jakby czas nie był już rzeką, pły- Wieczorami w Mao przesiaduję zwykle na ławce przed komisariatem. ]ak majak bez jednego dźwięku, przesuwają się cienie. Światło chińskiej latarki omiata kopyta bezgłośnie dotykające piachu, buklaki na grzbietach wielbłą­ dów, twarze jeźdźców zakryte zawojem. - Założę się, że mają kałasznikowy przY siadlach - wzdycha komisarz i gasi latarkę. - Że też oni tu zawsze muszą podróżować nocą. Noc kładzie do snu rolnika. (Początek Podróży przez fikcję zwaną Czadem, s. 91). Raczej głośno Po znalezieniu się w głębi kontynentu cisza, o której na początku, zanika. Pojawi się w jakiejś mierze może dopiero w Togo, i nie wiatry, i nie piasek, lecz majestat Atlantyku uśmierzy nasze skłonności. Nawet w tropikalnych lasach, pośród Pigmejów, dominują zachowania dosyć głośne, tłumione tylko w czasie ło­ wów, wypatrywania jadalnych roślin czy w ogóle przemierzania leśnej przestrzeni. Natomiast u siebie, w obozowisku, pomijając dudnienie wieczorne bęb­ nów, śpiewy, oracje, głośne wyrażanie aprobaty lub dezaprobaty - w czasie tych powtarzających się nieraz codziennie zgromadzeń obozującej grupy - w środku dnia zobaczyć możesz pękającego ze śmiechu mężczy­ znę, który aby opanować swój głośny stan radości ... kładzie się na ziemi i ściska brzuch rękami. To nie pomaga i dalej zaśmiewa się do rozpuku. Nie byłoby bluesa, gospels, w ogóle współczesnego radowania się jazzem, gdyby nie aprobata wśród czarnych u siebie w Afryce i w USA, spontanicznego, bardzo szybkiego, skrótowego, zawsze głośnego komunikowania się w byle sprawach i odpowiednio wzmacnianych owych zachowań w czasie swych rozmaitych obrzędów, uroczystości, nawet pogrzebowych ... tkania wśród Bamileke, kobiet z dalszej nawet rodziny zmarłej niespodziewanie dzieweczki nie zapomnę do końca życia. W czasie tym żegnano jakiegoś notabla i jego pogrzebowi nie towarzyszyły łkania, tylko którąś już z rzędu noc smętne dudnienie bębnów, na tyle gło­ śne, aby słyszeli je nawet odlegli, nieprzyjaźni sąsiedzi. Charakterystyczne jest, że w strefie Afryki głośnej, gdzie żyją potężne zwierzęta, wydające najrozmaitsze donośne dźwięki, nie postrzegłem, aby stanowiły one było 100 �