https://zbiory.etnologia.uw.edu.pl/files/original/f3e4d13e8c751f06f7782e4eb5419bbe.pdf fd2b2c325156924ec4ddc4eb1fe48e3d Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Title A name given to the resource Polska Sztuka Ludowa - Konteksty Text A resource consisting primarily of words for reading. Examples include books, letters, dissertations, poems, newspapers, articles, archives of mailing lists. Note that facsimiles or images of texts are still of the genre Text. Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Relation A related resource oai:cyfrowaetnografia.pl:publication:3094 Date A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource 2001 Identifier An unambiguous reference to the resource within a given context oai:cyfrowaetnografia.pl:2898 Title A name given to the resource Pożegnania. Wspomnienie o Annie Micińskiej / Polska Sztuka Ludowa - Konteksty 2001 t.55 z.1-4 Description An account of the resource Polska Sztuka Ludowa - Konteksty 2001 t.55 z.1-4, s.560 Language A language of the resource pol. Publisher An entity responsible for making the resource available Instytut Sztuki PAN Format The file format, physical medium, or dimensions of the resource application/pdf PDF Text Text capture metadata for PDF documents Text POŻEGNANIA Pożegnania Wspomnienie o Annie Micińskiej Fot. Marek Piasecki (1957) A n n a Micińska, ur. 22 X I I 1939 - zm. 21 I I I 2001 D dziła w Zakopanem. Wychowała się w atmosferze kul­ tu Witkiewicza-ojca i barwnych opowieści o jego nie­ pokornym synu. Poznała jego krewnych, przyjaciół i licznych znajomych. Zaczęła spisywać ich relacje. Ta­ ki był początek fascynacji osobą Witkacego. Poświęci­ ła mu całe swoje twórcze życie. la rodziny, przyjaciół i bliskich znajomych by­ ła po prostu Dumą. Tak właśnie zwracał się do Niej ojciec, Bolesław Miciński - wybitny krytyk i eseista, zmarły w 1943 roku we Francji. Zna­ lazł się tu wraz z brzemienną żoną Haliną po ucieczce z Warszawy we wrześniu 1939. W Paryżu, gdzie Micińscy najpierw się zatrzymali, urodziła im się 22 grudnia 1939 r. córka, dwojga imion Anna Ludwika. Z ową ucieczką łączy się piękna opowieść Pani H a l i ­ ny o ostatnim spotkaniu z Witkacym: „Zatłoczony po­ ciąg wlókł się w kierunku Siedlec i Lublina, przystając po kilkakroć w szczerym polu, aby pasażerowie mogli wyskoczyć i skryć się na poboczach torów przed nisko schodzącymi i ostrzeliwującymi pociąg niemieckimi myśliwcami. Stacja w Łukowie była już spaloną ruiną, niemniej pociąg przystanął i wyległ zeń tłum ludzi w poszukiwaniu pomp z wodą, gdyż upał był nieznośny. W tym tłumie na peronie Bolek dojrzał nagle Witkace­ go, a ponieważ byłam w piątym miesiącu ciąży - rzucił mu się na szyję i wykrzykną!; „Stasiu, nie martw się, wszystko będzie dobrze, ja będę ojcem". Witkacy od­ wrócił się na pięcie i zniknął w wagonie, po chwili jed­ nak ukazał się znowu, ostrożnie ptzeciskając się przez tłum niósł w ręce pól szklanki mleka, które podał mi bez słowa", W tym zdarzeniu upatrywała Dunka swe przezna­ czenie. Tak się bowiem ułożyło Jej życie, że po powro­ cie z Francji znaczną część dzieciństwa i młodość spę­ Janusz Degler, Dunka, „Tygodnik Powszechny" nr 13, 31 marca 2001 Anna Micińska miała wielu przyjaciół w naszym Instytu­ cie. Przede wszystkim Witkacologów, ale również łączyły ją serdeczne więzi ze środowiska zakopiańskiego z naszą nieod­ żałowaną koleżanką i kierowniczką Pracowni Sztuki Ludo­ wej Anną Kunczyńską-Iracką. W swojej bogatej, twórczej biografii zapisała i ten rozdział: była nauczycielką w Liceum Kenara. Mieliśmy przywilej i zaszczyt poznać Panią Annę przy przygotowywaniu wystawy „Malinowski - Witkacy..." i towarzyszącego tej wystawie ostatniego rocznika „Kontek­ stów" (nr 1-4/2000). Mimo choroby zdążyła przygotować i opatrzyć notami wydawniczymi nową, pełną edycję listów Witkacego do Bronisałwa Malinowskiego. Bez tych listów, jej arykułów, bez jej wiedzy, serdecznej pomocy ani ten ka­ talog, ani wystawa nie osiągnęłaby takiego wymiaru nia. Czujemy się Jej dłużnikami. Byliśmy krótko gośćmi w Jej domu wymieniając materiały do autoryzacji. Cechowała Ją młodzieńcza bezpośredniość. Pragnęlibyśmy Jej postaci po­ święcić więcej miejsca w najbliższych „Kontekstach". 560 Zbigniew Benedyktowicz i redaktorzy „Kontekstów" �